Konusu

Genç yaşınızın tüm belirsizliklerine rağmen, ileriye umutla bakmanızı sağlayan etkenleri bizlerle paylaşınız. İyimserim çünkü...


26 Şubat 2016 Cuma

Yazar Rumuzu: masal3221
Eser Sıra Numarası: 160221eser43




    UMUDA UYANMAK   
    Hayat silinip silinip yeniden yazılabilen bir masal. Kalemse biz…Yeter ki kurgulamayı bilelim.Her sabah yeni bir masala uyanır, her uyanışla  yeniden başlarız hayata. Yeni bir güne. Yeni anılara… Bazen isteksizce bazen de kocaman bir tebessümle kalkarız yatağımızdan. Ucundan kıyısından başlarız yaşamaya günün ne getireceğini bilmeden. Dakika dakika biriktiririz geçmişi geleceğimizden çalarak.
İşte! Bir varmış, bir yokmuş. Bir bakmışız on beş yıl geçmiş, her gün bir gün daha büyüyerek.
On beş yıl… Bir yandan kısa gibi öte yandan çok uzun… Bazen çocuk olduğum günleri hatırlıyorum. Annemin beni öğle uykusuna yatırdığı günleri. İnatla uyumak istemezdim. Hani o zamanlar biraz daha fazla oynayabilmekti ya derdimiz? Uyuduğum anları kayıp sayar üzülürdüm. Buydu bundan ibaretti… Şimdilerde öyle değil ne yazık ki! “Keşke yine gelip zorla uyutsa beni annem” diyorum; zira bazen çok yorulduğumu bunaldığımı hissediyorum. Bazen yetişemiyorum zamanın hızına , hayat alıp başını gidiyor.
Bakıyorum etrafıma, hayatın akışına …Herkeste bir telaş ki sorma. İnsanlar bir yerlere bir şeylere yetişmenin derdinde. Durmadan hep daha fazlası… Hep bir hırs ,bir telaş, bir bencilliktir almış yürümüş. Ama anladım hayat buymuş işte. Gariptir ki buna alışıyorum. Küçükken istemeye istemeye yaptığım ufak şekerlemeler hayata, yorgunluğa karşı bir molaymış aslında. Çünkü uyandığımda zihnim, ruhum, bedenim dinlenmiş olurdu. İşte geçmişe dayanarak her uykuyu bir mola sayıyorum her gece uyuyup her güne dinlenmiş uyanıyorum. Her sabah yeni bir oyuna başlar gibi, yeni bir masal yazar gibi…
Alıştırıyorum kendimi acıya, ağrıya, savaşa, ölüme, hastalığa, gözyaşına, belirsizliğe…
Hayatın o meşru bilinmezliğini seviyorum ben. Hani bir dakika sonrasını bilememeyi. Umudu doğuran da bu belirsizlik bence. En zor zamanlarda bile ufak bir umut vardır ya içimizde. “Belki” deriz, “Belki olur.” Bu bilinmezliği nimet bilip şükrediyorum Rabb’ime
Ve zamana, yılgınlığa, acıya acıya acıtmayı öğrenen insanlara rağmen; kocaman bir umutla yaşıyorum. Ben de hayatı bir yerinden yakalamak için ,bu bitmez maratonda bir dereceye girmek için uğraşıyorum.
Hayaller kuruyorum, her yıkılanın ardından bir tane daha. Bol keseden sallıyorum. İyisiyle, kötüsüyle, doğrularımla, yanlışlarımla, hatalarımla yürüyorum. Bazen ters köşe olsam da pes etmiyorum. Çünkü daha son nefesimi ne zaman alacağımı bilmiyorum. Yine yine yine gülümsüyorum. Evet ileriye umutla bakıyorum, evet iyimserim sonunun nereye gittiğini bilmediğim bu dünyada. Çünkü hâlâ nefes alıyorum; çünkü hâlâ  ailem benim yanımda… Evet benim bu hayattan beklentim var. Benim Allah’tan beklentim var. Biliyorum ki onun her şeye gücü yeter.
Benim hayâlim de, umudum da, bu ânım da, geleceğim de dualarım…
İyimserim; çünkü Rabb’imin gücüne inanıyorum. Bütün insanlar gibi O’ndan bir parça olduğum için gücüme inanıyorum.
     Umudum var;  çünkü vazgeçmek için çok erken. Bu masal benim masalım. Yanlışlar da olabilir ama benim yolum,benim masalım. Ben yazar, ben siler, ben yaşarım.Her gün yeni bir masal kurgularım.



önceki eser / sonraki eser