Konusu

Genç yaşınızın tüm belirsizliklerine rağmen, ileriye umutla bakmanızı sağlayan etkenleri bizlerle paylaşınız. İyimserim çünkü...


26 Şubat 2016 Cuma

Yazar Rumuzu: martı1060
Eser Sıra Numarası:160220eser37



             İÇİMİZDEKİ IŞIĞA DAİR                                    
    Zaman hızla akıp gidiyor. Her geçen gün, tarihin tozlu raflarına bir anı olarak kaldırılıyor. “Bugün” dediğimiz kavram maziden dersler çıkarıp tecrübeler edinerek geleceğe dair yeni umutlar besleyip hedefler koymaktır kendi çapımızda. Umutların parlak ışığında yetiştirilen hayallerin sonucunda “İyimserlik” kavramı ortaya çıkar. İşte, iyimserlik aslında bugünümüzün temel yapı taşlarındandır.
İyimserlik, kara günde belli olan ak akçedir. İnsanı hayattan kopmamasını sağlayan, sonsuz karanlığın içerisindeki küçük parıltıyı bulmaya sevk eden unsurdur. İnsanın pes etmesini engeller ve kaybetse bile galip çıkarır.
İnsan her geçen gün büyüdükçe, ruhu daha da olgunlaştıkça adeta sonu belli olmayan, boğucu ve kasvet kokan bir karanlığa çekiliyor. İşte ben bu karanlığı aydınlatmak için iyimserim. İyimserim çünkü toplumda birilerinin ayakta durabilmesi gerekir ki geri kalanlar da ondan kuvvet alsın.
İyimserim, olmam için bir sürü neden var. Bir kere hayal kurabiliyorum. Hayallerimle kendimi mutlu edebiliyorum. Sevebiliyorum hem de herkesi her şeyi. En önemlisi de iyimser olarak, yaşadığımı hissedebiliyorum. Aldığım nefesi iliklerime kadar hissedebiliyorum. Sıcacık, şefkatli kollarıyla bana sıkı sıkı sarılan güneşi hissedebiliyorum. Yüzümü yalayıp geçen ve beni her daim diri tutan rüzgârları hissedebiliyorum.
Belki mazide nice kötü durumlara düştüm. Türlü türlü acılarla boğuştum. Kazandığım insanları kaybettim. Nice insanlar ki artık bana gülmüyor. Çektiğim çileler bitmiyor ve her geçen gün üst üste geliyor. Lakin bulunduğumuz durum ne kadar kötü olursa olsun, ne kadar dibe batmış olursak olalım bir kaçış yolu vardır o cehennemden. Ben hep umut dolu bir yüreğe sahip oldum. Hiç hayallerim yanımdan eksik olmadı. İşte, ben bu cehennemden cebimde hayallerimle, umut dolu yüreğimle kaçmak için iyimserim.
Sırf ben değil, etrafımızda görmüş olduğumuz her insan iyimser aslında. Biz insanlar ne kadar da inkâr ediyorsak ta aslında hepimiz iyimseriz. Çünkü hayal kurma bizlere özgü bir olaydır. Çünkü umuttur kalbimizin atmasını sağlayan. Çünkü iyimserliktir bizi biz yapan. İnsan olmamızı sağlayan bunlardır işte. Ne zekâmız ne de bizi diğer canlılardan ayıran fiziksel özelliklerimiz. Bizi biz yapan iyimserliktir, hayallerimizdir, umutlarımızdır. Bunlar asla vazgeçemediğimiz tek şeylerdir. Bir insan nasıl kendinden vazgeçebilir ki zaten. Yaptığımız her işte her zaman sonunda iyi bir neticeye kavuşacağımızı düşünürüz. İster kendi açımızdan ister başkalarının açısından.
Zaten kötü diye bir kavram yoktur ki insan iyimser olmasın. Yapılan her iş. Sonucuna varılan her netice mutlaka bir tarafa göre iyi bir sonuçtur. Yapılan her icat, her keşif iyimserliğin bir ürünüdür. İster hayat kurtaran ister can alan. Hepsi iyimser bir gözle yapılmıştır. Hayır, kötü yoktur. Sadece iyi ve iyi olmayan vardır. İyi olmayan şey ne iyidir ne de kötü. Bu iki kavram da görecelidir.
  Gördüğünüz üzere iyimserim, iyimseriz. Hepimiz aynı sürünün koyunlarıyız. İyimser olmamam için hiçbir sebep yok. Zaten kötümser olamam da. Çünkü iyimserlik kanımda var. Bunu hissedebiliyorum. Sadece içimizdeki ışığı hissetmek ve bunu gün yüzüne çıkarmakla ilgili bütün konu, zaten gerisi ardından gelir. Hepimiz insanız sonuçta.


önceki eser / sonraki eser