Konusu

Genç yaşınızın tüm belirsizliklerine rağmen, ileriye umutla bakmanızı sağlayan etkenleri bizlerle paylaşınız. İyimserim çünkü...


26 Şubat 2016 Cuma

Yazar Rumuzu: hissiz1234
Eser Sıra Numarası: 160220eser22



                                                          DÜŞLER SOKAĞI

      Adımlarımın sağlamlığından emin olamadan karanlık bir sokakta yürüyorum.Bir elimde gelecek kaygılarım bir elimde genç yaşımın tüm belirsizlikleri. Yavaş yavaş ilerliyorum.Her yer karanlık. Önümü göremiyorum.Korkuyorum "Ya takılıp düşersem.Ya düştüğüm yerden kalkamazsam. Ya hep karanlığa mahkum olursam."Ancak yinede ilerliyorum.Bir ışık arıyorum. Geçiyorum düşler sokağından bir gece vakti.Adım adım ilerliyorum.Her adımım da korkum biraz daha azalıyor.Karanlığa gömülmek yerine düşlerimin ışığı karanlığı gömüyor.Sokağım aydınlanıyor.Etraf karanlığın korkutucu siyahı yerine bana huzur veren gökyüzünden yağan kar ile beyaza bulanıyor.Bana umut aşılıyor.Geleceğimin mimarı düşlerim iken elimde gelecek kaygılarım ile karanlıkta yürümek ağır geliyor.Sindiremiyorum.Ben artık düşler sokağında yürüyorum.Elimde düşlerime de yer açarak bembeyaz karlar arasında ilerliyorum.Çünkü biliyorum düşlerim varken yere daha sağlam basacağım.Adımımı kendime daha güvenerek atacağım.Gelecek uçurumundan daha rahat bırakacağım kendimi.Çünkü hayallerim bana bir dal olacak.Çünkü hayallerimin aşıladığı umut bana el uzatacak.Çünkü ben hayallerim olmadan o uçuruma atlarsam eğer uçurum beni kendine çekecek ve ben yere çakılacağım. Felç kalacağım. Öleceğim.Ama ben hayallerim ile boşluğa bırakıyorum kendimi.Belki yine çakılacağım.Ancak ben bu sefer ölmeyeceğim.Çünkü ben bu yolda "Tek değildim." diyebileceğim.

     Ruhumuzda aynı anda iki sonsuzluk vardır.Biri sayısız düşlerle, yüksek ideallerle doludur , öbürü ise ayaklarımızın altında en alçakça şeylerle dolu olan bizi kendine çeken bir girdaptan ötesi değildir.Ben girdapta sonsuzluğuma savrulmak değil, ben sonsuzluğum ile düşlemek istiyorum. Aslında sonsuzluğu yaratan düşlerimiz değil midir? Kurduğumuz düşlerle sonsuzluk merdivenini büyük bir umutla tırmanmaz mıyız?Ben korku yağmurunun altında kaçacak bir yer bulamadığım için tenimi yararcasına vücuduma değdiği halde kalmak yerine hayallerimin önderliğinde karda yürümek istiyorum.Karın yumuşaklığını hissederek adım adım hedefime ulaşmak istiyorum.Evet onlarla arada tökezlemek istiyorum. Arada hata yapıp hatamı öğrenerek hayallerime tutunup devam etmek istiyorum.Hayatta hiç hata yapmamış birisi zaten hiçbir işe başlamamış demektir.Ben başladığım işi hayallerimle hatalarımla bitireceğim.Çünkü ben artık kendime güveniyorum.Artık bende kendimi görebiliyorum.Bende görünebiliyorum. 

Herkes kendi mutluluğunun demircisidir .Kimisi demirci potasında kendini istediği kalıba sokamayarak mutluluğunu oluşturamaz. Kimisi ise demirci potasında hayatın kaygılarını geleceğin belirsizliklerini eriterek düşlerimizin kırıntılarıyla harmanlayarak mutluluk kalıbına sokar.Ben kendi mutluluğumun demircisiyim. Ben kaygılarımı düşlerim sayesinde kalıba sokuyorum.Abidin mutluluğun resmini neden çizemedi şimdi daha iyi anlıyorum.Düşlemeden yaşayamadığın gibi düşlemeden de yapamazsın.Geleceği bilmeden düşlersin ve çaba sarf edersin. Çünkü gelecek kaygılarımdan fazla hayallerimden noksan.Düşlüyorum.Çünkü gelecek umutsuz, belirsiz, isteksiz.İyimserim hayatın tüm belirsizliklerine tüm umutsuzluğuna karşın iyimserim. Tabloyu didiklemeden genel bakmayı öğrendim. Hayallerimin kamçısıyla fark ettim, fark edildim.Kaygılarımı, düşlerimi, sevincimi, üzüntümü kağıda dökmeyi öğrendim.İçimi huzurla dolduracak bir uğraş edindim.Amaç edindim. Yazıyorum, korkmuyorum. Korkularımı da yazıyorum. Düşlerimin hikayelerini de.Ben bir bilinmezliğin hapsettiği şatodan düşlerimin beni kurtaracak olan hikayemi yazıyorum.Kaygılarla olan katran dolu denizde bir kayık olup beni kurtaracak olan hayallerimin hikayesini yazıyorum.

     Gök gürültüsünden korkarken ardından yağmur yağıp gök kuşağının çıkacağını düşleyerek bekliyorum.Düşüm gerçekleştiğinde iyiki korkmuşum diyorum.Korkmasaydım düşüm gerçekleşmeyecek gök kuşağını göremeyecektim biliyorum.Ya da elime diken batacağı korkusunu göze alarak ben o çiçeği kokluyorum.Çünkü sonunda beni güzel bir şey bekliyor.Korkularım var. Olmalı da ama benim düşlerim de var.Ben o düşlerle hayata tutunuyorum.Çünkü düşleyip korkuma göğüs gererek güzel bir şeylere ulaşacağımı biliyorum.İyimserim çünkü cesaretimi yitirmiyorum.Çünkü biliyorum: "Nefes almak ölmekten çok daha iyi.Hayal kurmak korkuyla yaşamaktan çok daha güzel.Yazmak biriktirmekten çok daha cezbedici."Çünkü biliyorum: "Korkularını kağıda tükürmek içini kanata kanata yutmaktan çok daha muhteşem."Yaşıyorum. Kelimeleri öğütmek cam parçası halinde bırakmaktan daha acısız. Çünkü biliyorum: " Düşlemek umutsuzluk girdabında savrulmaktan çok daha mutluluk verici." Çünkü ben biliyorum: " Düşler sokağından geçmek çok daha heves edici."