Konusu

Genç yaşınızın tüm belirsizliklerine rağmen, ileriye umutla bakmanızı sağlayan etkenleri bizlerle paylaşınız. İyimserim çünkü...


26 Şubat 2016 Cuma

Yazar Rumuzu: gurur0987
Eser Sıra Numarası: 160222eser34




                              

                                                                 YILLAR SONRA

    İyimserim çünkü;

Hayata kötü bakmak hayatın saatlerini ilerletmiyor, ne yazık ki! Gülmeden, ıslanmadan bir ömür geçmez. İstesek de olmaz ki zaten. Kendimi bildim bileli dengesiz bir hayat çukurundayım. Çamurlaşmış hayatımın sadece bir parça toprağıyım. Gözümden akan bunca gözyaşı bir nehir olup aktı. Üzerine kağıttan gemi yapıp bıraktım. Nice okyanuslara, dalgalara kafa tutsun diye. Yıkılmasın istedim, hatta ıslanmasın istedim kağıttan gemimin. Bu hayatta mucizelere gebeymişim meğersem. Toz bulutunun sisli duvarlarına hapsolmuşum.
Her gece kokulu defterime yazarken sabahı, hiç düşünmemiştim, ‘umut’ sözcüğünü. Hayat bize böyle davranıyor, yenisi gibi, bir başkası gibi bakmaz diye düşündüm hep. Pembe tozlu hayallerimin içinde beyaz güvercin olmayı denedim. Olmadı, yapamadım. Beceremedim bir türlü...

Sonra bir kalem bir de kağıt aldım, saman kağıdıydı, siyah mürekkepliydi kalemim de. Geleceğe umutla bakmayı beyaz kağıtlardan öğrendim. Tek suçum yazı yazmayı bırakmadığım için oldu. Bir idam masasında ki suçluya sorulmuş bir soru gibiydim.
‘’Son dileğin nedir?’’ Son dileğim ‘geleceğe umutla bakabilmek’.. kitaplıktan yapılmış bir ev verin bana. Süslü hayallerim daha da süslensin, daha da renkli olsun.

Geleceğe umutla bakmamın tek sebebi beni sevenler. Bana değer verip yüzüme gülümseyenler. Önce ailem, evim sonra öğretmenlerim benim hayat sevincim. Hepsini önce kalbime sonra kara kaplı yüz sayfalık defterime kazıdım. Utandığım için insanların gözüne bile bakamıyorum. Ama yüzlerini çizmeye çalışıyorum. Kendimi anlattım çınar ağacının yapraklarının tüm çıplaklığıyla. Su serpilmiş yeni dikilmiş bir fidanın tüm ferahlığıyla iz bıraktım.

‘Hayata umutla bakıyorum’. Gençliğimin en deli çağında bir defter bırakıyorum, gelecek nesillere.
Şimdi bir şiir okudum sazımın teliyle. Paslanmış hayatın cilvesiyle.

(…)

‘’ Çocuktum, büyüdüm
Fidandım, yapraklarım döküldü sonbaharımda
Bir adam sevdim
O da yalanmış
Hayatın sillesini yedim
Şimdi ne diyeyim
Koy önüme kalemi
Vur ağzıma kilidi.’’