Konusu

Genç yaşınızın tüm belirsizliklerine rağmen, ileriye umutla bakmanızı sağlayan etkenleri bizlerle paylaşınız. İyimserim çünkü...


26 Şubat 2016 Cuma

Yazar Rumuzu: gökyüzü1410
Eser Sıra Numarası: 160216eser08




UFAK BİR TEBESSÜM
       Bir kıvılcım yaktım yarına,  kanat çırptım umuda. Bir tebessüm yeter karanlık yarınları aydınlatmaya.
      Gecenin güneşe küsmediği gibi, yağmurun ne şemsiye açana ne de üstüne basana darılmadığı gibi cürretkar tutunuyorum ben de hayata. Sevmeyi unutmuş insanların arasında seviyorum herkesi, karşılıksız ve çıkarsız. Üstelik onlar gibi kısıtlamıyorum sevgimi az veya çok diye çünkü sevginin azı çoğu olmaz biliyorum. Bu hayat bir kitap, her sayfa yeni bir umut her cümle biraz eksik ve ben kitabın sonunu yazmadan kitabı kapatanların arasında eli kalem tutmaya yeni alışmış çırak. Ne düşünürsem onu yaşayacağım ne yaşarsam onu yazacağım. Çok çıkmazım var bilmediğim çok yarınım en az bilmediklerim kadar yarımım. Buna rağmen ruhumu umudun ateşiyle tamamlıyorum. Hala gülüşümle tebessüm ettirebildiğim için doğuyor güneşim ve ısıtıyor zirvesinde kar görünen heybetli dağları. Hiçbir güç uzaklaştıramıyor hayallerimden beni hiçbir sözün vazgeçiremediği gibi. Bazen kırıyor söylenenler, üzüyor. 
Yeni yeni yeşeren yapraklarımı kurutuyorlar, dökülüyor birer birer umutlarım. Duyduklarım o kadar acı ki dökülen yapraklarımın üzerine basıyorlar. Canım acıyor elbette ama olsun ben her yaprağıma basıldığında köklerim daha sağlam yeşeriyorum, vazgeçmiyorum. Küçük görenler oluyor hayallerimi umudunu yitirmiş gözleriyle bakıyorlar bana ve her sözlerinde en çok onlar kaybetmişçesine acıyorlar kendilerine. Oysa bilmiyorlar ki herkesin açık bir yarası var, üzerine tuz basan basana. Orta şekerli yaşıyorum ben hayatı. Acı da lazım bana tatlı da, hüzün de lazım huzur da. Yoruluyorum tabi herkes gibi ama biliyorum ki dayanamadığım noktada yeni bir yarın başlayacak ve ben son sınavımı veriyorum. 
Yürüdüğüm yolda kaç durağım olduğunu bilmiyorum ama hiçbir hayal gerçekleştirilemeyecek kadar büyük değildir bunu biliyorum. Bu yüzden yürüyorum acının da umudun da üzerine. Bu yolda çok kişiyi kaybettim ama üzülmüyorum zaten herkesi yarına götüremezdim. Belki de onlar umutlarını kaybederken beni de kaybettikleri için kaldılar dünde. Yarım sevildiğim için tam seviyorum herkesi, yarım dinlendiğim için tam dinliyorum her sesi, eksik kalmanın yorgunluğunu bildiğim için yürüyorum yolumun sonuna. Ve bu yolda umudu olan herkesi tutuyorum yanımda. Umudu olmayanlara ise umut olmak için açıyorum çiçeklerimi sonbaharda, kışta. Gökyüzündeki maviyi seviyorum hayallerim gibi uçsuz bucaksız. Okyanustaki maviyi seviyorum ruhum gibi derin. Ve bu yoldaki bütün engelleri seviyorum bana doğru yolda olduğumu gösterdikleri için. Yarın nerede yaşayacağımı, ismimin önüne hangi sıfatın geleceğini bilmiyorum ama ben tüm bu belirsizlikleri de seviyorum. Hiçbir şeyi yaşamaktan önemli görmüyorum.
    Bu yolda tek olmadığımı görmek güç veriyor bana. İçi güzel insanlara, içinde hala umut taşıyanlara selam olsun.