Konusu

Genç yaşınızın tüm belirsizliklerine rağmen, ileriye umutla bakmanızı sağlayan etkenleri bizlerle paylaşınız. İyimserim çünkü...


26 Şubat 2016 Cuma

Yazar Rumuzu: bayankahkaha9969
Eser Sıra Numarası: 160221eser15




                                                                  SÖNMEYEN BİR IŞIK


  Daha on yedi yaşındayım. Yaşımın ne kadar büyük olduğunu düşünsem de hala hayat için küçük yaştayım. Hayatta ne kadar yol kat ettiğimi sansam da yolun başındayım.


  Bu yüzden ileride küçücük olarak göreceğim olan sorunları gözlerimde şimdi çok büyüttüğümü söylüyorlar. Söyledim ya, daha yolun başındayım.  Şu anki küçük(!) sorunlar bana karmaşık geliyor. Bazen canım acıya acıya öğreniyorum. Buna rağmen ayaktayım. Yaşıyor ve zorluklara göğüs geriyorum, olanlardan bıkıyorum. Üstüme gelen hayatın ben de gitmek istiyorum üstüne velakin hayat o zaman daha bir zorluyor beni. Ayrıca yolum ıssız, uzun   ve engebeli. Hedeflerimi ve geleceğimi düşünüyorum. Belki yakın değilim velakin uzak hiç değilim. Ben engelleri nasıl geçebileceğimi düşünürken diğer insanları izliyorum, onların nasıl bu engelleri geçtiklerini sorunlarını anlatırlar iken dinleyip anlamaya çalışıyorum. Bazı insanlar bu yolu parayla aşabileceğimi  söylüyorlar bana ama hayır, hayattaki engeller parayla aşılamaz. O halde ben tekrar düşünüyorum ''Nasıl geçebilirim engelleri?'' diye. 
Gözlerimi kapatıp hayal ediyorum.  Burnuma çim kokusu doluyor. Kulaklarımda spikerin sesi.  Maçın başladığını bildiriyor. Üstümde kısa kollu bir tişört, formam olmalı diye tahmin ediyorum. Etrafıma bakıyorum, yeşil çim sahadayım. Işıklar gözlerimi kamaştırıyor. Önüme bakar iken takım arkadaşım bana pas atıyor, hırsla kaleye koşmaya başlıyorum. İki oyuncu önüme gelip geçmemi engellemeye çalışıyorlar ve ben çalım atıp onları geçiyorum. Terlemiş ve yorulmuşum ama yine de o şutu çekmeliyim. İçimden bir ses başarabileceğimi fısıldıyor. Var gücümle -yorulmuş olmama rağmen- topa vuruyorum. Önce topun kaleye varışını izliyorum sonra taraftarların coşkusunu. Bütün stat ''SUDE'' diye yankılanıyor. Gözlerimi açınca gülümsediğimi fark ediyorum. İşte o an diyorum ki kendi kendime: Gerçekleşmeli hayallerim.  İlerlediğim yoldan emin olmalıyım. Bu yüzden deneyimlerime ışık koyuyorum. Her deneyime, bekleyişe bir ışık... Bir umut. Ne kadar umut koyarsam yoluma, o kadar çok parlarım geleceğimde. Ne kadar çok koyarsam ışık, o kadar kolay görürüm engebeyi.
  Şu an sadece zamanını bekliyorum, sadece zamanını. Zamanı gelince göz kamaştırıyor olacağım. 


önceki eser / sonraki eser